Przejdź do głównej zawartości

Synchronizacja, czyli zestawianie momentów w różnych elementach


Czas. Jest to rzecz, którą koniecznie musimy wziąć pod uwagę w czasie montażu filmu, szczególnie podkładając dźwięk.

Omówię pokrótce strukturę pola edycji. Patrząc na interfejs programu widzimy prostokątne pole, u góry którego wyświetlana jest wstążka z materiałami do filmu. Materiały ułożone są warstwowo – w określonym porządku. Najwyżej jest warstwa wideo, która wyświetlana jest w formie wstęgi utworzonej z miniaturek zdjęć i ujęć filmowych przedstawionych symbolicznie poprzez graficzne zobrazowanie perforacji taśmy filmowej – na początku i na końcu każdego ujęcia.

Poniżej znajduje się ścieżka muzyczna, pod nią ścieżka narracji, a jeszcze pod nią ścieżka napisów. Wszystkie te warstwy są oznaczone charakterystycznymi kolorami. Do edycji każdej warstwy jest osobna karta oznaczona tym samym kolorem co ścieżka. Są to cztery karty narzędzi: narzędzia wideo, narzędzia muzyki, narzędzia narracji i narzędzia napisów. Można uznać, że przekrój pionowy naszego dzieła filmowego odbywa się właśnie w tych czterech warstwach. Jeśli któryś z tych elementów nie występuje w danym momencie wyświetlania to nagłówek karty się nie wyświetli. Wskaźnik aktualnego momentu wyświetlania możemy traktować jako narzędzie przekroju naszego filmu.


Upływ czasu od przeszłości do przyszłości jest symbolicznie przedstawiony od lewej do prawej. Ruch wskaźnika aktualnego momentu wyświetlania w czasie wyświetlania podglądu filmu, odzwierciedla upływ czasu. Jest jakby wskazówką mierzącą upływ czasu od początku filmu. Wskazówkę tą możemy w sposób dowolny przesuwać w prawo i w lewo, czyli wyświetlać momenty filmu wcześniejsze i późniejsze w czasie. Takie graficzne przedstawienie poszczególnych ścieżek i wskaźnika aktualnego momentu wyświetlania pozwala nam na dokładne umiejscowienie poszczególnych elementów filmu względem siebie w wymiarze czasowym. Nazywa się to synchronizowaniem. Jest to szczególnie ważne np. przy dostosowaniu dźwięku wypowiedzi do ruchu ust aktora, ale też i dźwięki wydarzeń np. rąbanie drzewa siekierą i dźwięki uderzeń ostrza o pień. 

Cechą charakterystyczną omawianej wersji Movie Makera, czyli 2012 jest to, że w widoku pola edycji nie ma klasycznej ścieżki czasu, przełączanej na widok ujęć. W tej wersji programu te dwa widoki są dosyć zgrabnie połączone w jedność. Wymiary miniaturek slajdów są stałe i nie odzwierciedlają np. czasu wyświetlania. Za to wszelkie informacje dotyczące danego elementu są wyświetlane na dymku, który się pojawia po umieszczeniu kursora na tym elemencie. Moim zdaniem jest to bardzo dobre rozwiązanie. Pozwala na lepszą i szybszą kontrolę elementów i zastosowanych efektów w procesie edycji. 


Jeśli robimy najprostszą prezentację ze zdjęć i chcemy dodać podkład muzyczny to synchronizacja szczegółowa nie jest taka ważna. Tym niemniej dostosowanie sposobu wyświetlania do podkładu muzyki ma bardzo duże znaczenie. Zwłaszcza jeśli rytm wyświetlania slajdów jest dopasowany do rytmu muzyki, to można osiągnąć bardzo dobry odbiór przez widzów, którzy nawet w sposób nieuświadomiony, będą odbierać film na "swojej fali". 

Synchronizacja wyświetlania czasów poszczególnych elementów w MM jest łatwa do wykonania. Poszczególne elementy, z każdej warstwy możemy przesuwać wzdłuż osi czasu, czyli w prawo lub w lewo przy użyciu metody złap i upuść. Do bardziej precyzyjnego ustawienia dobrze się posługiwać narzędziem ustawiania czasu rozpoczęcia. Do ustawiania punktu początkowego i punktu końcowego możemy posłużyć się tym narzędziem, lub skorzystać z narzędzia "Podziel" oraz opcji "usuń" do pozbycia się niepotrzebnych fragmentów dźwięku na początku i/lub końcu danego elementu, np. narracji. 


Podsumowanie: 


Synchronizację warstw dźwiękowych oraz napisów z warstwą wizualną możemy wykonać na dwa sposoby. Zgrubnie – metodą złap i upuść – przesuwając elementy wzdłuż osi czasu. Dokładnie – wykorzystując narzędzia i wybierając z listy wartości momentów z dokładnością do jednej setnej sekundy. Opis synchronizacji warstwy wizualnej, dźwiękowej i napisów może się wydawać skomplikowany, ale w praktyce sam proces jako taki jest prosty. Wystarczy z namysłem wypróbować dostępne opcje programu, starając się obserwować efekt poszczególnych funkcji. Wkrótce się okaże, że synchronizację zaczniemy robić w sposób intuicyjny.

Popularne posty z tego bloga

Movie Maker Zapisywanie gotowego filmu.

Pracując z plikiem projektu możemy zamykać i otwierać program. Edytować poszczególne jego składniki, ale przychodzi moment kiedy uważamy, że dzieło jest już gotowe i nadaje się do publikacji. W formacie pliku projektu nie możemy go opublikować, gdyż projekt to jedynie zbiór instrukcji jakie składowe z plików znajdujących się w pamięci stałej komputera mają być umieszczone w filmie. Aby nadać filmowi ostateczny kształt należy go zapisać w formacie, zawierającym rzeczywistą informację o obrazie i dźwięku, a nie o tym gdzie na naszym komputerze taka informacja jest.

Windows Movie Maker Czasy i szybkość wyświetlania

W poprzednim odcinku poradnika opisany było dodawanie zdjęć i wideo. Po tych czynnościach projekt został zamknięty, a przed zamknięciem zmiany zapisane. Po kolejnym otwarciu projektu widzimy, że elementy wizualne – zdjęcia i lub wideo mamy ułożone w obszarze roboczym. Jeśli dodawaliśmy wiele plików, to są one ułożone w tej samej kolejności, jak w folderze z którego były przesyłane. I o to właśnie chodzi. Czasem jednak już po przesłaniu stwierdzimy, że chcemy jednak zmienić układ slajdów. Aby zmienić kolejność wystarczy dany plik kliknąć. Niebieska ramka oznacza zaznaczenie. Taki zaznaczony element możemy przesuwać myszką, trzymając wciśnięty lewy klawisz. Metoda taka nazywa się "złap, przenieś, upuść" i jest najwygodniejsza do tego typu operacji. Najlepiej jednak nad kolejnością się zastanowić wcześniej, w trakcie przygotowywania materiałów. Zaoszczędzi to nam czasu, a uwagę będziemy mogli zwrócić na inne aspekty filmu.

Klawiatura komputera - podstawowe fakty

Niedoświadczonym użytkownikom komputera warto się zapoznać ze sprawami, które nie są intuicyjne i łatwe do samodzielnego odkrycia podczas klikania. Klawiatura jako urządzenie, jest tego przykładem. W swojej praktyce spotkałem się z osobami, którym najprostsze funkcje klawiatury były nieznane. Gwoli sprawiedliwości, trzeba powiedzieć, że nie odnosi się to jedynie do osób starszych. Zdarzyło mi się zaobserwować sytuacje, kiedy osoby w wieku lat dwudziestu kilku do napisania wielkiej litery włączały caps lock. Wbrew pozorom jednak obsługa klawiatury komputera jest nieskomplikowana. Trzeba zapamiętać dosłownie garstkę informacji, żeby usprawnić użytkowanie tego urządzenia. 
Komputer jest maszyną przetwarzającą informację. Musi być więc wyposażony w urządzenia do przyjmowania informacji i oddawania informacji. W dodatku te urządzenia muszą być przyjazne dla użytkownika. Zbiorczo do tych urządzeń używana jest nazwa interfejs, od angielskiego interface (wym. interfejs)
Jest kilka rodzajów u…