✿ Kafejka Seniora ✿

Wszyscy zdają sobie sprawę z tego, że dźwięk w filmie odgrywa ogromną rolę. Oglądając film całkowicie bez dźwięku odczuwa się dyskomfort, wyraźnie czegoś brakuje. Dlatego od samego początku istnienia kina stosowany był podkład muzyczny. Technologia ówczesnych lat nie dawała możliwości podłożenia oryginalnego dźwięku, więc stosowano muzykę, która na bieżąco była grana na pianinie. Rytm muzyki, jej melodia, nastrój doskonale może uzupełniać treść obrazu ruchomego, oraz wpływać na odczucia widza. Dźwięki w filmie dopełniają obraz i dają widzowi wrażenie pełni dzieła. W życiu codziennym tło dźwiękowe daje nam mnóstwo informacji o otaczającym świecie, nawet często sobie z tego nie zdajemy sprawy. Bezwiednie analizujemy dźwięki dochodzące to z jednej to z innej strony – nasz mózg je przetwarza i jeśli mają dla nas znaczenie dopuszcza do świadomości. Najczęściej są to dźwięki towarzyszące wydarzeniom oglądanym wzrokiem i wzbogacające informację na temat tego co widzimy. 

Kiedy oglądam filmy w Youtube, często potrafię ocenić w jakim programie dany film był edytowany i renderowany. Każdy z programów ma swoje charakterystyczne przejścia i inne animacje. Z racji tego, że program Windows Movie Maker należy do najpopularniejszych, to można zauważyć wiele filmów zmontowanych w tym programie. Efekty, przejścia i czcionki na napisach tytułowych powodują, że program do edycji jest łatwy do rozpoznania po stylu filmu. Przejścia i efekt Kena Burnsa, czyli według terminologii Microsoftu – wykadrowanie, są łatwe do zauważenia w bardzo wielu utworach umieszczonych w serwisie Youtube. Większość osób montujących filmik czuje, że to jest potrzebne i podnosi wartość filmu w oczach widowni. W moim odczuciu, efekty wizualne, równie łatwo dostępne i proste w użyciu, są jednak, znacznie rzadziej wykorzystywane.

Niezwykle ciekawym efektem, który możemy użyć w programie Windows Movie Maker w pracy nad filmem jest funkcja Wykadruj znajdująca się na karcie Animacje. Nazwa "Wykadruj" jest nazwą specyficzną dla programu WMM. W literaturze związanej z filmowaniem najczęściej używana nazwa Ken Burns Effect. Pochodzi ona od nazwiska amerykańskiego dokumentalisty, który bardzo szeroko stosował tą metodę w swojej twórczości. Obecnie jest standardowym składnikiem możliwości wielu programów do edycji wideo. Dzięki temu efektowi na nieruchomym zdjęciu możemy uzyskać efekt panoramowania lub najazdu i odjazdu. Odbywa się to w ten sposób, że program komputerowy wydziela w zdjęciu kadr mniejszy i płynnie wyświetla zmiany przejścia od wyciętego kadru do pełnego zdjęcia. Wycięcie kadru powoduje powstanie efektu przybliżania i oddalania, natomiast poprzez przesunięcie wyciętego kadru w stosunku do środka zdjęcia można uzyskać efekt panoramy, zarówno w poziomie jak i w pionie. 

Po ustawieniu kolejności poszczególnych slajdów możemy przystąpić do kolejnych czynności. Na tym etapie mamy do wyboru: przejścia, kadrowanie, efekty wizualne. W trakcie pracy będziemy z pewnością zmieniać i dostosowywać każdą z funkcji. Wszystkie dotyczą warstwy wizualnej i mają wzajemny wpływ na siebie. Ich połączenia mogą dawać różne efekty, i nie ma gotowego przepisu jak je połączyć. Jedyną metodą jest tutaj metoda prób i błędów oraz bacznej obserwacji. Każdą z tych opcji omówię osobno, a rozpocznę od przejść. Przejście, to jak sama nazwa sugeruje, jest to rodzaj animacji, ruchu w trakcie zmiany jednego ujęcia na drugie – sposób przechodzenia od jednego obrazu do drugiego. Przejścia bardzo ożywiają i urozmaicają warstwę wizualną, nadają rytm i rozdzielają poszczególne części filmu. Należy jednak mieć na uwadze, że stosowanie zbyt wielu różnorakich przejść w jednym krótkim filmie może stworzyć wrażenie chaosu i zdominować treść tego co chcemy pokazać. W sumie film nie bę...

W poprzednim odcinku poradnika opisany było dodawanie zdjęć i wideo. Po tych czynnościach projekt został zamknięty, a przed zamknięciem zmiany zapisane. Po kolejnym otwarciu projektu widzimy, że elementy wizualne – zdjęcia i lub wideo mamy ułożone w obszarze roboczym. Jeśli dodawaliśmy wiele plików, to są one ułożone w tej samej kolejności, jak w folderze z którego były przesyłane. I o to właśnie chodzi. Czasem jednak już po przesłaniu stwierdzimy, że chcemy jednak zmienić układ slajdów. Aby zmienić kolejność wystarczy dany plik kliknąć. Niebieska ramka oznacza zaznaczenie. Taki zaznaczony element możemy przesuwać myszką, trzymając wciśnięty lewy klawisz. Metoda taka nazywa się "złap, przenieś, upuść" i jest najwygodniejsza do tego typu operacji. Najlepiej jednak nad kolejnością się zastanowić wcześniej, w trakcie przygotowywania materiałów. Zaoszczędzi to nam czasu, a uwagę będziemy mogli zwrócić na inne aspekty filmu.

Dodawanie wideo i zdjęć jest jedną z pierwszych czynności, którą wykonujemy zaczynając pracę nad nowym filmem. Możemy też skorzystać z tej funkcji w każdym momencie pracy, jeśli uznamy, że potrzeba nasz projekt wzbogacić o jakiś element wizualny. Tym niemniej, wszystkie materiały wizualne najlepiej jest odpowiednio przygotować zanim przystąpimy do pracy z edytorem Movie Maker. 

Projekt, jak samo słowo wskazuje, nie jest czymś gotowym, materialnym. Kiedy pracujemy w programie Movie Maker, to komputer rejestruje nasze czynności. Tworzymy napisy, potem dodajemy materiały wizualne, dźwiękowe. Ustawiamy to wszystko we właściwej kolejności. Potem zapisujemy projekt. Zapisując projekt zapisujemy tylko nasze czynności i ścieżki dostępu do materiałów. Jest bardzo ważną rzeczą, żeby z tego zdawać sobie sprawę. Osoby nie mające doświadczenia w pracy z edytorem wideo, często mają przeświadczenie, że zapisując projekt – zapisują film. Zdarzało się nawet, że plik projektu przesyłali znajomym poprzez pocztę elektroniczną i byli rozczarowani, że znajomi nie mogli obejrzeć filmu. Jest to całkowicie zrozumiałe. Ponieważ do odtworzenia projektu potrzebny jest program w którym projekt został zapisany, oraz pliki materiałów roboczych, w odpowiednich folderach. Program do odtwarzania filmów nie jest w stanie wyświetlić projektu. Nie da się też wyświetlić projektu na innym kom...